Ζητείται τίτλος-5

-Γεια σας, θέλω να πληρώσω το λογαριασμό και να φύγω, αν μπορείτε να μου πείτε τι χρωστάω

Η υπάλληλος δεν το κοίταξε καν

-Καθίστε, δεν μπορείτε να φύγετε για να φύγετε πρέπει να σας φωνάξει κάποιος να σας ζητήσει κάποιος, υπάρχει κανείς που να ενδιαφέρεται για σας?

Δεν μπορούσε να το πιστέψει, που διάολο έμπλεξε?

Προσπάθησε να της εξηγήσει ότι πρέπει να πάει στη δουλειά του

-Δεν έχω καιρό για βλακείες κυρία μου...δεν καταλαβαίνετε...δεν ξέρετε τι λέτε...

Έριξε μια ματιά στο χώρο και δεν πίστευε στα μάτια του

Ήταν μια αίθουσα νοσοκομείου!

Υπήρχε ένας διάδρομος που έτρεχαν γιατροί και νοσοκόμες, στη μία πόρτα έγραφε «Χειρουργείο» στην άλλη «Διευθυντής» σε μια άλλη «Ακτινογραφίες»...

-Ένα λεπτό...ελάτε μαζί μου...η γυναίκα σας πέθανε, δεν τη ζήτησε κανένας...εσάς? υπάρχει κάποιος που να θέλει να σας πάρει ζωντανό?...ελάτε μαζί μου...πρέπει να σας καθαρίσουμε

Ακολούθησε σαν χαμένος

«Όνειρο θα είναι» σκέφτηκε δυνατά, σαν να μιλάει

-Δεν είναι έτσι ακριβώς, του απάντησε η γυναίκα χωρίς να τον κοιτάει

Τον έβαλαν στο μοναδικό κρεβάτι που υπήρχε στο θάλαμο και τον καθάριζαν από τα αίματα

-Που είναι η γυναίκα μου? είναι εδώ?

-Τη γυναίκα σας τη σκοτώσατε...εσείς τη σκοτώσατε και ρωτάτε τώρα που είναι?

Ήθελε να φωνάξει...μέσα στο μυαλό του μια φράση μόνο υπήρχε αλλά δεν μπορούσε να την πει...έκανε ακόμα μια προσπάθεια...αλλά δεν έβγαινε ήχος...

«Ξυπνάτε με...ξυπνάτε με ρε....»

Τίποτα

Ο κόσμος πέρναγε χωρίς καν να τον προσέχει.

-Να τον ανοίξουμε κύριε καθηγητά?

Είχαν μαζευτεί από πάνω του 5-6 γιατροί και συζητούσαν

-Μπα...χαμένος κόπος...έχει ήδη πεθάνει, δεν τον βλέπεις?

Άλλος του έπιανε το σφυγμό...άλλος του έκανε καρδιογράφημα

Σε μια στιγμή είδε τη γυναίκα του...φόραγε ένα κόκκινο μπουφάν και τζην παντελόνι

-Δεν πειράζει αγάπη μου, δεν φταις εσύ

-Μα που έγινε? που σε σκότωσα? σε κείνο το στενό? τι έγινε?

-Μη σε νοιάζει τώρα...εγώ φταίω. Ήθελα να σου πω πόσο σ αγαπάω, είχα πεθάνει ήδη αλλά δεν ήθελες να το πιστέψεις...εδώ και 3 μήνες

-Γιατί μου είπαν ότι σε σκότωσα εγώ? τι λένε αυτοί?

-Εννοούν ότι δεν με αγαπούσες αλλά εγώ ξέρω...

-Και τι είναι όλα αυτά? ο ψυχολόγος...το σπίτι...

-Μη δίνεις σημασία, παραισθήσεις ήταν και τίποτ άλλο

«Έχω πεθάνει» σκέφτηκε «δεν είναι όνειρο»

-Πάμε να φύγουμε από δω μωρό μου...

-Δεν μπορούμε πια, εγώ δεν μπορώ, εσύ αν θες...αλλά πρέπει να σε φωνάξει κάποιος, που σ αγαπάει...

Η γραμματέας ήρθε πάλι με ένα χαρτί για να γράψει τα στοιχεία.

-Ο χρόνος τελείωσε, θα περάσουμε σε άλλο στάδιο τώρα

-Που θα πάμε? ρώτησε

-Δεν θα πάμε πουθενά, χαμογέλασε, τα πράγματα θ αλλάξουν...θα δεις...άντε σου αφήνω 2 λεπτά ακόμα...αν σε ξυπνήσει κάποιος θα μπορείς να φύγεις...αλλά πρέπει να το κάνει από μόνος του και δεν βλέπω κανέναν

Κοίταξε τη γυναίκα του

Τα μάτια της τον αγκάλιασαν.

-Θα έχουμε το χρόνο να πούμε πολλά τώρα

Της έπιασε το χέρι και το χάιδεψε

-Αν θες κάνε μια τελευταία προσπάθεια μήπως έρθει κανένας και σε ξυπνήσει...

Δεν θέλω, σκέφτηκε. Μια χαρά είμαι εδώ. Και σταμάτησε να προσπαθεί να φωνάξει.

Ήταν όλα τόσο μακρινά.

ΤΕΛΟΣ

araxtos

Ζητείται τίτλος-4

«Μιχαήλ  ...........»

Ξανακοίταξε την ταμπέλα για σιγουριά

«Ψυχολόγος-Ψυχίατρος 2^ος όροφος»

Πήρε την απόφαση να πάει σε γιατρό χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο

Ποτέ στη ζωή του δεν είχε ενεργήσει έτσι, τόσο γρήγορα και αποφασιστικά, αλλά τώρα...

Είχε δει την ταμπέλα χτες που πέρασε απ αυτό τον δρόμο, το δρόμο που του δημιούργησε όλα αυτά τα προβλήματα αλλά...σήμερα ούτε που το σκέφτηκε

Το όνειρο που του περιέγραψε η γυναίκα του τον τρέλαινε

«Ότι συνέβη χτες το είχε δει στο όνειρό της...θα τρελαθώ»

Δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Σκεφτόταν όλη τη νύχτα πως θα αντιμετωπίσει αυτά τα παράλογα που του συμβαίνουν

Χτύπησε το κουδούνι ελπίζοντας να είναι μέσα ο γιατρός.

-Καλημέρα σας

-Καλημέρα γιατρέ...μπορώ να περάσω?

-Συνήθως δουλεύω με ραντεβού...αλλά περάστε...τι σας συμβαίνει?

Παλιά έπιπλα, παλιά βιβλία, παλαιό γραφείο, παμπάλαιες καρέκλες και ένας γιατρός...

-Μήπως είναι νωρίς...μήπως γιατρέ...

Ήθελε να φύγει αλλά δεν ήξερε πως...

-Δεν πειράζει...καθίστε παρακαλώ

Έκατσε αναγκαστικά

-Η γυναίκα μου...ξέρετε...η κοπέλα που πρόκειται να παντρευτώ...μάλλον χτες όταν περνούσα απ αυτόν τον δρόμο...έγινε ένα ατύχημα...

Λίγο μπερδεμένα, λίγο έτσι, λίγο αλλιώς...του εξιστόρησε τα γεγονότα.

-Δεν κατάλαβα τίποτα

-Τι δεν καταλάβατε? σας τα είπα...ό,τι συνέβη τα είχε δει στο όνειρό της

-Μπορείτε να γδυθείτε? παρακαλώ...

Τότε συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν πάλι σ αυτόν τον παράξενο δρόμο.

«Δεν είμαι καλά, γιατί να έρθω πάλι εδώ? τι διάολο γίνεται?».

-Θα αστειεύεστε γιατρέ

-Δεν αστειεύομαι καθόλου, κατεβάστε μόνο το παντελόνι αν δεν θέλετε να γδυθείτε, θέλω να δω το πουλί σας...το μέγεθος...καταλαβαίνετε...

-Τι σχέση έχει το...το πουλί μου γιατρέ? σας είπα ποιο είναι το πρόβλημα...

-Όλα τα προβλήματα στον άντρα ξεκινάνε από το μέγεθος του πουλιού του

-Αυτό θα είναι δικιά σας θεωρία...δεν πιστεύω να το διδαχτήκατε σε κανένα Πανεπιστήμιο

-Μα τι λέτε κύριε, έχετε ακουστά τον Φρόιντ? Ο Φρόιντ ο πρώτος δάσκαλος της ψυχιατρικής το λέει αυτό...όχι εγώ...μα καλά γιατί αντιδράτε? υπάρχει κάποιο πρόβλημα?

-Όχι, απ ότι ξέρω όχι...μια χαρά είναι το πουλί μου

-Ακούστε ...να ξέρετε κάτι...όταν βρίσκετε ευκαιρία, όπως τώρα εδώ...να την εκμεταλλεύεστε και να δείχνετε το πουλί σας, είναι η καλύτερη μέθοδος για θεραπεία...καλό θα σας κάνει μια επιβεβαίωση...

-Οκ γιατρέ, δεν θα το κάνουμε ανατολικό ζήτημα τώρα...

-Μάλιστα...δεν βλέπω να υπάρχει κανένα πρόβλημα...

-Μα γιατί αυτή η επιμονή? και όσο για τον Φρόιντ...ακουστά τον έχω αλλά δεν πιστεύω να λέει...τέλος πάντων...μπορώ να ντυθώ και να πάμε στο θέμα μας τώρα?

-Κοιτάξτε κύριε, δεν θα μου μάθετε εσείς τη δουλειά μου και βέβαια η μεγαλύτερη βάση της ψυχολογίας είναι το μέγεθος...άσε τι λένε οι μαθητευόμενοι μάγοι  που νομίζουν ότι η παιδική ηλικία και πράσινα άλογα...

-Και για τις γυναίκες? τι έχετε να πείτε για τις γυναίκες?

-Συνεχίζω και δεν δίνω σημασία τι λέτε εσείς...η φύση έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος. Έχει δώσει στις γυναίκες ένα παρόμοιο, περίπου ίδιο σε όλες όργανο, ενώ στους άντρες...υπάρχει μεγάλη διαφορά...υπάρχει πέος 3 εκατοστά...σε στύση...και υπάρχει πέος 30 εκατοστά.

-Μιας και πιάσαμε την κουβέντα...εσείς τι λέτε? ποιο είναι το φυσιολογικό?

-Δεν υπάρχει φυσιολογικό με την έννοια της φύσης. Φυσιολογικό είναι ό,τι παράγει η φύση. Αυτό που έχει σημασία είναι ...

-Ναι...γιατί σταματήσατε?

-Το τραβάμε πολύ...εγώ φταίω...με συγχωρείτε...μιας και είναι όλα καλά, καλύτερα να πάμε στα δικά σας...είναι φανερό λοιπόν, απ ότι κατάλαβα ότι...να το πω απλοϊκά «μπήκατε στα όνειρα της γυναίκας σας» Την αγαπούσατε τη γυναίκα σας κύριε?

-Την αγαπούσα?

-Εννοώ...συγνώμη...την αγαπάτε?

-Ναι...όχι...δεν ξέρω. Υποθέτω ότι θέλετε να μιλήσουμε ειλικρινά

-Ασφαλώς

-Δεν ξέρω...μερικές φορές θα έλεγα πως ναι...αλλά και μερικές άλλες όχι

-Αυτή σας... αγαπάει?

-Νομίζω πως ναι...αλλιώς γιατί να επιμένει στο γάμο?

-Μπορεί από συμφέρον.

-Τι συμφέρον να έχει? δεν είμαι και κανας πλούσιος

-Έχετε υπ όψη σας τι μπορεί να θέλει μια γυναίκα? τι μπορεί να νομίζει ότι θέλει? τι να επιδιώκει? τι να νομίζει πως καταφέρνει? και τι να καταφέρνει τελικά?

-Δεν σας καταλαβαίνω

-Και βέβαια δεν με καταλαβαίνεις...αυτό έλειπε να με καταλαβαίνεις...τελειώσαμε κύριε για σήμερα

-Πότε...

-Τελειώσαμε κύριε για σήμερα

-Οκ...τι χρωστάω?

Είχε πάρει φόρα και φώναζε...αγρίευε...με μια απότομη κίνηση του έδειξε μια πόρτα

Δεν την είχε προσέξει νωρίτερα. Μια ταμπελίτσα έγραφε «Γραμματέας»

Πήγε κατ ευθείαν στην πόρτα και την άνοιξε χωρίς να χτυπήσει.

Συνεχίζεται?

araxtos

Ζητείται τίτλος-3

Δεν την είχε σκοτώσει.

Δεν την είχε χτυπήσει καν...

Γιατί...δεν υπήρξε ποτέ!

Κανένας από τον κόσμο που βρισκόταν εκεί δεν την είδε.

-Δεν είδατε μια κοπέλα που στεκόταν μες τη μέση του δρόμου?

-Ποια κοπέλα ρε...εσύ φρενάρισες γιατί θα έπεφτες πάνω στο φορτηγό που πέρασε κάθετα το δρόμο και χτύπησε το μπροστινό σου αυτοκίνητο...πλάκα μας κάνεις?

-Δεν λες που σώθηκες την τελευταία στιγμή

-Ναι αλλά παρα λίγο να σκοτώσει εμάς

Έκανε να φύγει και είδε μπροστά του το... τρακάρισμα!

Πράγματι ένα φορτηγό είχε μπει κάθετα στο δρόμο και σκόρπισε το θάνατο.

Νοσοκομειακά, τροχαία, κόσμος φασαρία...και αυτός δεν είχε πάρει χαμπάρι!

Έκανε πίσω και έφυγε βιαστικά

«Ναι αλλά πως την είδα εγώ την κοπέλα αφού δεν υπήρχε»?

Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν είδε καν το φορτηγό που...

«Με τη φόρα που είχα, θα γινόμουν πίτα, θα έπεφτα πάνω του...αλλά από που ξεφύτρωσε αυτός? αφού είχαμε προτεραιότητα »...

«Ίσως γλίστρησε γιατί είχε μια μικρή ψιχάλα και η ψιχάλα είναι χειρότερη από τη βροχή...»

Έφερε για ακόμα μια φορά τη σκηνή στο μυαλό του

«Ναι...φορούσε ένα κόκκινο μπουφάν...το θυμάμαι καθαρά...τζην παντελόνι και...κράταγε μια ομπρέλα...μια κόκκινη ομπρέλα»..

Σαν φωτογραφία του είχε μείνει στο μυαλό η σκηνή.

«Ξανθιά...κοντό μαλλί...τα μάτια...»

Τα μάτια τα θυμόταν καλύτερα απ όλα, αυτά είδε πρώτα...δυο γουρλωμένα μάτια από το φόβο...

«Γαλανά, σαν της γυναίκας μου»

Μετάνιωσε αμέσως που έκανε τον παραλληλισμό.

«Ναι αλλά αυτή ήταν κούκλα»!

Όχι ότι η γυναίκα του, αν και δεν είχαν παντρευτεί ακόμα την έλεγε γυναίκα του, δεν ήταν όμορφη...

Αλλά αυτή είχε κάτι άλλο.

«Σαν μια νεράιδα» σκέφτηκε χωρίς βέβαια ποτέ να είχε δει αλλού νεράιδα.

Η μεγάλη έκπληξη όμως έγινε το βράδυ.

Είχε φύγει νωρίς, κατά τις 7 το πρωί για να πάει στη δουλειά του, στο γραφείο που δούλευε τελευταία, αλλά έμπλεξε και δεν γύρισε σπίτι παρά μόνο...στις 8 το βράδυ.

Η γυναίκα του τον είχε ζαλίσει με τα τηλέφωνα

-Έλα...ακόμα εκεί είσαι? Έχω γυρίσει από τις 3 και σε περιμένω...τι θες να σου φτιάξω για φαΐ?

«Ελπίζω αυτή η όρεξη που έχει να μου μαγειρεύει να συνεχιστεί και μετά το γάμο»

συλλογίστηκε και έδωσε την παραγγελιά.

-Ότι θες ...

-Εσύ ότι θες μωρό μου

-Δεν σκέφτομαι κάτι τώρα...

-Θες μακαρονάδα?

-Ωχ...πάλι μακαρονάδα? τι θα έλεγες για ...για μουσακά που έχω καιρό να φάω?

-Μουσακά τέτοια ώρα? αυτό θέλει προετοιμασία...που να βρω μελιτζάνες...

καλά, θα πάω στο μανάβη να πάρω...τι ώρα θάρθεις?

-Κατά τις 8

-Οκ, προλαβαίνω

Σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό του να τις λέει δύσκολα φαγητά για να μην τον ζαλίζει κάθε τόσο με τα τηλέφωνα...

«Θα βρω κι άλλα δύσκολα...όπως...παστίτσιο...ογκρατέν...αυτό είναι δύσκολο? θα ρωτήσω, πρέπει να τις βρίσκω δουλειά»

Χαμογέλασε...

«Και ο γάμος έχει μια τεχνική»

-Τι ώρα έφυγες το πρωί? δεν σε κατάλαβα

-Στις 7 περίπου ήθελα να πάω νωρίς σήμερα στο γραφείο...εσύ τι ώρα σηκώθηκες?

-9, είδα ένα περίεργο όνειρο το πρωί...το θυμάμαι ακόμα...

Είχαν φάει το μουσακά και έπιασαν ψιλοκουβέντα

-Τι όνειρο? καλό?

-Περίεργο... ήμουν λέει, σε έναν δρόμο, παράξενο δρόμο, τα αυτοκίνητα έτρεχαν σαν να ήθελαν να προλάβουν κάτι...σε μια στιγμή, ενώ έψαχνα για ταξί και ταξί δεν υπήρχε, βλέπω ένα φορτηγό να κατεβαίνει από ένα μικρό στενάκι και να πέφτει πάνω σε ένα αμάξι...ένα άλλο που ερχόταν πίσω ήταν έτοιμο να πέσει πάνω στα άλλα δυο και...

-Για μισό...μου τα ξαναλές αυτά? τι ώρα το είδες το όνειρο?

-Το πρωί, δεν θυμάμαι...μ αυτό ξύπνησα κατά τις 8...8 παρά...

Δεν μπορούσε να το πιστέψει.

Ήταν έτοιμος να της πει και για την πρωινή περιπέτειά του αλλά...ήθελε να ακούσει τη συνέχεια του ονείρου.

-Για πες, για συνέχισε

-Καλά εσύ όταν σου λέω για όνειρα δεν θες ούτε να ακούσεις, τώρα τι σε έπιασε?

λοιπόν, που είχαμε μείνει?

-Στο τρακάρισμα..

-Ναι, και γω, λέει, πετάχτηκα μπροστά για να σταματήσω το άλλο αυτοκίνητο να μην πέσει πάνω στ άλλα...αυτό, δεν θυμάμαι και καλά λεπτομέρειες.

Συνεχίζεται?

araxtos

Ζητείται τίτλος-2

«Θα πάω από το στενό» αποφάσισε

Έτσι κι αλλιώς είχε κίνηση και θα την απέφευγε.

Κοίταξε μπροστά μπας και δει καμιά μαύρη γάτα. Θα ήταν το μόνο που θα μπορούσε να τον σταματήσει.

Αυτή την αίσθηση ότι κάτι κακό θα συμβεί έπρεπε να την πολεμήσει.

Και να την νικήσει.

Άλλωστε στη ζωή πρέπει να βαδίζουμε με τη λογική.

Υπάρχουν πολλά σταυροδρόμια, πολλές στιγμές που πρέπει να αποφασίζεις ποιον δρόμο πρέπει να πάρεις.

Και δεν είναι λογικό να σε σταματάει ένα κακό προαίσθημα.

«Ότι και να συμβεί, αν συμβεί, θα το αντιμετωπίσω» σκέφτηκε και ηρέμησε λίγο.

Μια χαρά ήταν ο δρόμος.

Δυο-τρία αυτοκίνητα μπροστά του μόνο.

Και πάτησε το γκάζι δυνατά, χωρίς να ξέρει το γιατί.

Έβλεπε να άλλα αυτοκίνητα να απομακρύνονται ολοταχώς και να μένει πίσω μόνος.

Δεν κοίταξε καν το κοντέρ και γιατί να το κοιτάξει? θα ακολουθούσε τους άλλους.

Δεν ήταν και κανένας χαζός. Ποτέ δεν του άρεσε να μένει πίσω.

Αυτό του είχε μείνει από το σχολείο, από το Δημοτικό κι όλας, όταν η δασκάλα, στην πρώτη, τον έβαλε στο τελευταίο κάθισμα.

-Εσύ Κωστάκη να κάτσεις εδώ

Στο τελευταίο!

Την άλλη μέρα άλλαξε θρανίο με ένα άλλο παιδί που δεν το ένοιαζε τίποτα και κάθισε στο προ-τελευταίο, «τουλάχιστον, όχι και στο τελευταίο» σκέφτηκε.

Αλλά η ίδια δασκάλα, που από τότε μίσησε πολύ τον επανέφερε στην τάξη.

-Τι είπαμε Κωστάκη χτες? που σου είπα να κάτσεις?

Και τον ξανάβαλε πίσω. Τέρμα τάξης, στον τοίχο σχεδόν.

Δεν θα ήταν και τόσο ενοχλητικό αυτό αν δεν το έπαιρναν χαμπάρι τα υπόλοιπα παιδιά και δεν τον άρχιζαν στο δούλεμα.

«Πίσω Κωστάκη», «τι είπαμε Κωστάκη»? «τελευταίος Κωστάκη»

«Τα κωλόπαιδα» σκεφτόταν κάπου κάπου όταν ένοιωθε τον εαυτό του τελευταίο σε όλα...μου δημιούργησαν κόμπλεξ...

Τώρα δεν το σκέφτηκε, απλώς πάταγε το γκάζι να προλάβει τους άλλους.

Δεν ένοιωθε καλά να είναι τελευταίος.

Ούτε πρώτος του άρεσε.

Πολλές φορές είχε δει, στον Όμιλο Ιππασίας που δούλευε, τα άλογα όταν έβγαιναν βόλτα στο πρώην Βασιλικό κτήμα στο Τατόι να παίρνουν μόνα τους τη σειρά τους και τη θέση τους.

Ήξερε από την αρχή ποιο θα οδηγούσε

Και παρ όλο που είχαν αναβάτες που αντιδρούσαν σ αυτό γιατί δεν είχαν ιδέα από ψυχολογία του αλόγου και ο καθένας προσπαθούσε να βάλει το άλογο σε όποια θέσει γούσταρε στην ομάδα, αυτά τους αγνοούσαν και έπαιρναν τη θέση τους.

Με πτώσεις και τραυματισμούς πολλές φορές.

«Μα τι διάολο κάνουν? γιατί τρέχουν έτσι»?

Πάτησε πιο πολύ το γκάζι.

Ευτυχώς που ήταν μόνος του στο αυτοκίνητο και έτσι δεν είχε πρόβλημα να τρέχει όσο θέλει.

Αλλά όσο και να έτρεχε, οι άλλοι απομακρυνόντουσαν και πιο πολύ.

«Κάτι μαγικό έχει αυτός ο δρόμος, δεν εξηγείται αλλιώς» πρόλαβε να σκεφτεί πριν τη δει μπροστά του.

Άφησε το γκάζι και πάτησε με όλη του τη δύναμη φρένο.

Κατάλαβε ότι σταμάτησε όταν είδε μπροστά του αντι για δρόμο μια βιτρίνα καταστήματος. Δεν τολμούσε να κοιτάξει πίσω. Παρέμεινε ακίνητος στη θέση του προσπαθώντας να καταλάβει τι είχε συμβεί.

Τη χτύπησε? τη σκότωσε?...θυμόταν ότι έκανε μανούβρα αλλά δεν θυμόταν αν άκουσε θόρυβο από χτύπημα. Εκείνο τον «γδούπο» που σου τελειώνει τη ζωή μαζί με τη ζωή του άλλου. Εκείνον τον απαίσιο θόρυβο που αν επιζήσεις θα τον ακούς κάθε βράδυ σε όλη σου τη ζωή.

Ήταν και οι άλλοι...ο κόσμος που περπατούσε στο πεζοδρόμιο...

Άνοιξε δειλά τα μάτια του και κοίταξε μπροστά του.

Κανένας ξαπλωμένος!

Πήρε θάρρος και κοίταξε στο πλάι.

Μερικοί πεζοί τον μούντζωναν και τον έβριζαν.

-Πως τρέχεις έτσι ρε μαλάκα? Να...πάρτα  ηλίθιε!

Αν και το ηλίθιε τον πείραζε περισσότερο από το μαλάκα, δεν είχε καιρό τώρα για τέτοιες σκέψεις. Έπρεπε να δει πίσω την κοπέλα αν την είχε χτυπήσει ή όχι, αλλά ακόμα δεν είχε το θάρρος να κοιτάξει.

Συνεχίζεται?

araxtos

Ζητείται τίτλος-1

Σταμάτησε στην άκρη του δρόμου.

Σκέφτηκε να αποφύγει την κίνηση και ο μόνος τρόπος ήταν να πάρει το στενάκι και να βγει μπροστά κανα χιλιόμετρο. Ήξερε τους δρόμους της περιοχής για να το κάνει άνετα, αλλά κάτι τον σταμάταγε.

«Δεν ξέρω τι να κάνω» σκέφτηκε «Να πάω από κει ή να συνεχίσω το δρόμο μου»?

Διάφορες σκέψεις πέρναγαν από το μυαλό του και δεν τον άφηναν να αποφασίσει.

«Τι διάολο έπαθα πάλι? τι είναι τούτο που μου συμβαίνει»?

Το είχε ξαναπάθει αυτό, θυμόταν την ημέρα που έπρεπε να βάλει στην εφημερίδα την αγγελία του γάμου του. Έκανε βόλτες στο τετράγωνο που είχε πάει για να δώσει το χαρτί που είχε έτοιμο με τα στοιχεία για να δημοσιευθεί.

Έτσι και τότε δεν μπορούσε να αποφασίσει, κάτι τον σταμάταγε και δεν έμπαινε μέσα στα γραφεία.

Μετά από 15 βόλτες γύρω, χωρίς να το θέλει μπήκε μέσα και έδωσε το χαρτί.

Μηχανικά. Έτσι χωρίς να είναι αυτός. Το μόνο που σκέφτηκε τελευταία στιγμή ήταν η υπόσχεση που είχε δώσει στην κοπέλα και στους γονείς της.

«Δεν γίνονται αυτά, δεν μπορώ τώρα να υποχωρήσω» ήταν η τελευταία σκέψη πριν μπει μέσα. Και σταμάτησε να σκέφτεται, γιατί αν ξανασκεφτόταν κάτι, θα ήταν «όχι δεν θέλω ρε παιδιά, δεν θέλω να παντρευτώ...α στο διάολο και οι υποσχέσεις και οι δεσμεύσεις».

Γιατί ποιος δέσμευε τον άλλον? 50 φορές της είχε πει ότι δεν γουστάρει να παντρευτεί, κι αυτή πάλι επέμενε.

Και σε 1 που, από μαλακία του? ήταν η «κακιά ώρα»? η «κακιά στιγμή»? είπε ένα ναι το έδεσε?

Δεν τα σκέφτηκε αυτά, τα είχε σκεφτεί άλλες φορές και αν τα ξανασκεφτόταν τώρα δεν θα έμπαινε μέσα να επισημοποιήσει το θέμα.

Άδειασε ηθελημένα το μυαλό του και με βήματα που πήγαιναν μόνα τους, έφτασε στο γκισέ.

-Μια αγγελία γάμου, είπε, θέλω να δώσω.

-Περιμένετε στη σειρά σας κύριε, του απάντησε η κοπέλα μέσα από το τζαμάκι.

«Αη στο διάολο και συ» είπε μέσα του «βαλτή είσαι»?

Προσπάθησε να δει κανα πίνακα, καμιά φωτογραφία, κάτι τέλος πάντων να απασχολήσει το επίμονο να σκεφτεί μυαλό του αλλά δεν υπήρχε τίποτα εκεί μέσα.

Η κοπέλα τον φώναξε παραξενεμένη που τον είδε να κοιτάει επίμονα το ταβάνι.

-Ορίστε κύριε...τι θέλετε?

Είχε έρθει η σειρά του

Πήγε γρήγορα και της έδωσε το χαρτί

-Πότε θέλετε να δημοσιευθεί? την Τετάρτη ή την Παρασκευή που μας έρχεται?

Δεν της απάντησε παρά την κοίταγε στα μάτια.

Περίμενε κάτι να συμβεί. Μια πλημμύρα, ένας σεισμός μια φωτιά...κάτι τέλος πάντων να γλιτώσει από αυτό το μαρτύριο. Αλλά δεν συνέβη τίποτα απ όλα αυτά.

Το μόνο που συνέβη ήταν να ξανακούσει τη φωνή της κοπέλας.

-Θα το βάλουμε για την Τετάρτη.

Πλήρωσε και έφυγε γρήγορα.

Και παραδόξως, στο δρόμο ανακάλυψε ότι ήταν ανακουφισμένος.

«Αυτό ήταν, μια απόφαση είναι, ας το διάολο, ότι είναι να γίνει θα γίνει»

Η μοίρα αποφασίζει για όλα τα πράγματα και η ζωή του καθενός είναι γραμμένη σε κατάστιχα που δεν μπορεί να τα αλλάξει κανένας.

«Ναι αλλά...ποια μοίρα αποφασίζει?, αν εγώ δεν πήγαινα σήμερα δεν θα πήγαινα ποτέ να δώσω αγγελία γάμου...ποια μοίρα...εγώ αποφάσισα»

Έτσι νόμιζε, ότι αυτός αποφάσιζε. Και αφού αποφάσιζε αυτός γιατί πήγε?

Γιατί να πλησιάσει καν τα γραφεία?

Εδώ είχε έτοιμο το χαρτί με τα ονόματα και τα ρέστα.

«Δεν θα το ξανασκεφτώ, ας γίνει ότι είναι να γίνει»

Το βράδυ που είδε την κοπέλα της είπε ότι όλα ήταν εντάξει με το θέμα.

-Σε ποια εφημερίδα την έβαλες?

-Στο Βήμα, θα τη βάλουν την Τετάρτη.

Δεν ήταν ότι δεν ήξερε τι ήθελε.

Ήξερε τι ήθελε.

Ή μάλλον ήξερε τι δεν ήθελε. Δεν ήθελε να παντρευτεί. Δεν ήθελε να τη χάσει βέβαια αλλά...

-Γιατί να παντρευτούμε? δεν μπορούμε να ζούμε έτσι?

-Μα πόσο θα ζούμε έτσι μωρό μου? 7 χρόνια είμαστε έτσι.

-Και τι θα μας κάνει ένας γάμος? πάλι μαζί δεν θα είμαστε?

-Ακριβώς, πάλι μαζί θα είμαστε, καλό θα μας κάνει όχι κακό.

Με τις γυναίκες είναι αλήθεια ότι δεν τα βγάζει κανείς πέρα.

3 ώρες συζήτηση να έκαναν στο ίδιο σημείο θα κατέληγαν.

Δεν φοβόταν τον γάμο σαν γάμο, ούτε φοβόταν τον παπά, ούτε κανέναν ...

Στην αρχή νόμιζε ότι φοβόταν αυτήν την ίδια και κατά πόσο θα «άλλαζε».

Αλλά τελικά φοβόταν την αλλαγή που θα γινόταν μέσα του.

Φοβόταν τον ίδιο τον εαυτό του.

«Δεν μπορώ να λειτουργήσω σε συνθήκες υποχρέωσης. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γιατί είμαι υποχρεωμένος να το κάνω»

«Δεν μπορώ να μένω με μια γυναίκα γιατί θα είμαι αναγκασμένος»

Τι αναγκασμένος? εξαναγκασμένος καλύτερα να πεις.

Θα έπρεπε να «λογοδοτεί» σε ολόκληρο το σόι για ότι γινόταν μεταξύ τους.

Από την άλλη...

Δεν ήθελε και να τη χάσει.

Και θα την έχανε αν δεν το έκανε.

Του το είχε πει – με τον τρόπο της βέβαια – αλλά το κατάλαβε καλά τελικά.

-Δεν έχω άλλα περιθώρια, πρέπει να κοιτάξω και γω τι θα κάνω.

Τι εννοούσε αυτό?

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Τι ξεκαθάρισμα...καθαρός εκβιασμός!

Ή παντρευόμαστε ή χωρίζουμε.

Και πότε το είχε ξεστομίσει αυτό?

«Με έκανες και συνήθισα να ζω στην αγκαλιά σου» λέει ένα παλιό τραγούδι.

Του έκανε όλα τα χατίρια.

-Καφεδάκι θες? καφεδάκι.

-Τι θες να σου μαγειρέψω αγάπη μου? ψαράκια? ψαράκια

-Θες μακαρονάδα? θες πατάτες τηγανητές?

Ότι ήθελε. Όλα τα κέφια.

Βλέπεις τον τελευταίο καιρό συζούσαν. Τι συζούσαν δηλαδή...

Αυτός ήταν ο Πασάς και αυτή ήταν η υπηρέτρια.

Συνεχίζεται?

araxtos